Ειναι κάποιες ημέρες που περιμένεις να περάσουν. Θέλεις να φύγουν και απλά κάνεις υπομονή. Σου έχει πάει τόσο στραβά που ότι ήξερες, ότι στο,παρελθόν πέτυχες, τίποτε δεν ισχύει και δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Τίποτε δεν ισχύει από τις παλιές σου επιτυχίες.

Είναι σαν να μηδένισε ο δείκτης της ζωής σου. Το έχεις αισθανθεί αυτό, έτσι δεν είναι; Ημέρες που θέλεις να δραπετεύσεις από το σώμα σου, να πετάξεις. Τι κάνεις όμως τότε;

Συμβιβάζεσαι με την κατάσταση ή λες στον εαυτό σου ότι, οι χαρακτήρες αναδεικνύονται ανάλογα με τις καταστάσεις και με τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουν. Θα μου πεις, τι είναι αυτό που λες ρε Σταύρο;

Κι όμως, μήπως τότε είναι η στιγμή που πρέπει να σκεφτείς αντίστροφα; Μήπως πρέπει να χρησιμοποιήσεις την μπαταρία που έχεις ως εφεδρεία για ώρες ανάγκης;

Να πεις στον εαυτό σου ότι, έφτασα στα όρια μου αλλά θα προσπαθήσω να συνεχίσω και να τα ξεπεράσω γιατί δεν υπάρχει επιστροφή!

Η ζωή κυλάει στιγμή με την στιγμή, λεπτό με το επόμενο λεπτό, ώρα με την ώρα κι εσυ πρέπει να κερδίσεις τον χαμένο σου χρόνο. Γιατί η ζωή τελειώνει μόνο σε μια στιγμή την οποία εσύ δεν γνωρίζεις.

Γι αυτό λοιπόν, σήκω επάνω και πάρε τις αποφάσεις με τις οποίες θα θέλεις αργότερα να σε θυμούνται.[Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο «Ε(Υ)ΠΙΤΥΧΙΑ»]

Αρέσει σε %d bloggers: