Αυτή την περίοδο διδάσκω διαπραγματεύσεις σε ένα αγγλόφωνο μεταπτυχιακό τμήμα ενός υποκαταστήματος αγγλικού πανεπιστημίου στην Θεσσαλονίκη.

Πέραν από όλες τις στρατηγικές, τακτικές και θεωρίες διαπραγματεύσεων επικεντρώνομαι αρκετά στην ανάπτυξη βασικών ικανοτήτων που χρειάζεται να έχει ένας πολύ καλός διαπραγματευτής. Αναφέρομαι στην συναισθηματική νοημοσύνη, στην υπομονή, στον ρόλο της προσωπικότητας και στην γνωσιακή ικανότητα όσον αφορά την πρόβλεψη της διαδικασίας της διαπραγμάτευσης.

Ενώ όλοι οι φοιτητές μου συμφωνούν ότι χρειάζεται η ανάπτυξη όλων των παραπάνω, κανένας δεν μπορεί να μου απαντήσει με ποιόν τρόπο θα μπορέσει να αναπτύξει κάποιος αυτά τα στοιχεία όπως επίσης ποιες είναι οι αδυναμίες τους και τα ταλέντα τους.

Οι διαφορές της προσωπικότητας, η αβεβαιότητα, η μειωμένη αυτοπεποίθηση αλλά και η μειωμένη αυτοεκτίμηση, το self-monitoring είναι σημαντικοί παράγοντες στο κλείσιμο όχι μόνον μιας διαπραγμάτευσης αλλά και γενικότερα στην επιτυχία ενός ατόμου. Διαπραγματευόμαστε καθημερινά και για οτιδήποτε χρειαζόμαστε, ασχέτως εάν το καταλαβαίνουμε ή όχι, ακόμα και με τον εαυτό μας όταν χρειάζεται να αλλάξουμε συνήθειες, χόμπι ή πιο βασικά πράγματα.

Τι κάνουμε όμως καθημερινά για να γίνουμε καλύτεροι ‘’διαπραγματευτές’’ με τον εαυτό μας;

Αρέσει σε %d bloggers: