Ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα Σαββάτου, έπειτα απο μια πολύ κουραστική εβδομάδα. Ξαφνικά αισθάνθηκα ζάλη και αδυναμία. Βρέθηκα σε μισή ώρα στο νοσοκομείο έτοιμος για εισαγωγή. Γύρω μου σοβαρά περιστατικά, τροχαία, συλληφθέντες για αγνώστους σε εμένα λόγους αλλά έπρεπε να εξετασθούν, ανήσυχοι πολίτες που ρωτούσαν οδηγίες πως θα πάνε στο αντίστοιχο ιατρικό τμήμα που τους είπαν από την εισαγωγή. Σύγχυση, ταχύτητα εικόνων από μπροστά μου, δάκρυα από κάποιους για κάποιους δικούς τους, μια συνειδητοποίηση ότι πολλά μπορούν να συμβούν την επόμενη στιγμή. Περνούσα πολλά λεπτά της ώρας παρατηρώντας, μέχρι που ήρθε και η δική μου στιγμή. Ήρθε η ώρα της εξέτασης μου. Πονούσα. Προσπάθησα να κρατήσω υψηλό ηθικό, ψυχραιμία και να εξωτερικεύσω όση δύναμη είχα μέσα μου για να μην δείξω ότι δεν είμαι καλά. Αναρωτιόμουν, πόση ψυχική και συναισθηματική δύναμη πρέπει να έχεις για να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Να ευχηθείς πως, ότι μπορεί να συμβεί, ας συμβεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι από τις στιγμές που χρειάζεται να μείνεις δυνατός, όσο περισσότερο μπορείς! Είναι από τις στιγμές που, ότι έλεγες ως θεωρία, ήρθε η στιγμή που πρέπει να το κάνεις πράξη! Η κρίσιμη στιγμή για να συνειδητοποιήσεις και εσύ ο ίδιος τις αντοχές σου. Είμαστε άνθρωποι, ΝΑΙ! Αλλά εμείς επιλέγουμε πως θα αφήσουμε πίσω μας την κρίσιμη εκείνη στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την δύσκολη κατάσταση!

Είναι εύκολο να ζεις την ζωή σου, τόσο γρήγορα, ως μια σφαίρα που διανύει την απόσταση της σε μερικά δέκατα του δευτερολέπτου χωρις να σε ενδιαφέρουν πολλά.

Σταμάτησε, συνειδητοποίησε, αντιμετώπισε ή βελτίωσε. Προετοιμάσου! 

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αντιμετωπίσεις την κρίσιμη στιγμή «σου»! Η ζωή, πολλές φορές, δεν έρχεται όπως την σχεδιάζεις.

It was just another ordinary Saturday evening, after a very tiring week. Suddenly I felt dizzy and weak. After a while I found myself entering the entrance of a hospital. I looked around me and saw people who were seriously injured, police, people who had been arrested for reasons which I wasn’t aware of but that had to be examined, worried citizens asking for directions about where to go. Confusion, visions, tears of anxiety towards our loved ones. Awareness that things can change from one moment to another. While I was observing what was happening around me I realized that my turn had come. I was suffering, but I tried to stay calm , keep my morals high and reveal the power within me to hide my pain. I wondered, how important it is to find the emotion and strength within to stay calm. Hoping that whatever happens will happen in the best way. These are those moments where your thoughts must become reality. The crucial point is to realize how much you can handle. After all we are only humans, YES! However it is our decision to leave that crucial moment behind us which we have to face! It is easy to live your life, as fast as a bullet which covers its distance in a fraction of a second. Stop and think, be aware, face, improve.

Prepare yourself!

You never know when you will have to face that crucial moment in your life. Life isn’t always the way we plan it.