Μια ηλιόλουστη ημέρα του καλοκαιριού, χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν ένας γνωστός μου ο οποίος με κάλεσε στο τηλέφωνο διότι του έτυχε ένα δυσάρεστο περιστατικό.

Πριν μερικές ημέρες μου έτυχε κάτι δυσάρεστο αλλά αναμενώμενο. Ένας θάνατος στην οικογένεια, μου είπε. Ένας άνθρωπος αξιοπρεπής και μέχρι την τελευταία στιγμή δυνατός!

Έπειτα από μερικές ημέρες, συνέχισε να μου μιλάει, παρακολούθησα μια εκπομπή στην τηλεόραση αργά το βράδυ, στην οποία ένας γονιός εξιστορούσε κάποια περιστατικά για τα παιδιά του. Ανέφερε ότι όσο και να μεγάλωσαν τα παιδιά του, αυτός τα οραματιζόταν μπροστά του μικρά παιδιά, ακόμα, να τρέχουν.

Τα δυο αυτά γεγονότα δυναμίτισαν διάφορες σκέψεις που υπήρχαν βέβαια στο μυαλό μου αλλά με αυτά που έγιναν αποφάσισα να σε καλέσω για να βρεθούμε, μου είπε.

Διαβάζω όλα αυτά που κατά καιρούς γράφεις και θα ήθελα να συζητήσουμε για μερικά από αυτά. Σκέφτομαι την διαδρομή μας και τους στόχους μας. Για αυτά δεν γράφεις; με ρωτάει.

Ναι, του απαντάω, γράφω και για αυτά.

Καθόμασταν στην παραλία της Θεσσαλονίκης, απέναντι από την θάλασσα, ήταν μεσημέρι αργά. Ο γνωστός μου, προβληματισμένος και σίγουρα επηρεασμένος από τα δυο αυτά γεγονότα, έδειχνε αρκετά ευάλωτος.

Τον ρώτησα: Εσυ τι θέλεις; Η απάντηση του ήταν πάλι ερώτηση: τι εννοείς;

Γιατί θέλεις αυτά που θέλεις, τον ξανά ρώτησα.

Η ζωή μας χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα. Συνεπώς, τίποτα δεν πρέπει να το αφήνουμε στην τύχη! Πρέπει να προσπαθούμε συνεχώς για να δημιουργούμε το αύριο μας. Πολλά μας “γιατί” έχουν άρρηκτη σχέση με τις επιθυμίες μας.

Κοιτώντας πίσω την πορεία μας, να μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που θα αφήσουμε. Αυτά τα λόγια μου μπορεί να ακούγονται απαισιόδοξα αλλά για πολλούς είναι η πραγματικότητα. Όσο και να θέλει κάποιος να τα αποφύγει, ίσως και να μην μπορεί να ξεφύγει.