Ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα Σαββάτου, έπειτα από μια πολύ κουραστική εβδομάδα. Ξαφνικά αισθάνθηκα ζάλη και αδυναμία. Βρέθηκα σε μισή ώρα στο νοσοκομείο έτοιμος για εισαγωγή. Γύρω μου σοβαρά περιστατικά, τροχαία, συλληφθέντες για αγνώστους σε εμένα λόγους αλλά έπρεπε να εξετασθούν, ανήσυχοι πολίτες που ρωτούσαν οδηγίες πως θα πάνε στο αντίστοιχο ιατρικό τμήμα που τους είπαν από την εισαγωγή. Σύγχυση, ταχύτητα εικόνων από μπροστά μου, δάκρυα από κάποιους για κάποιους δικούς τους, μια συνειδητοποίηση ότι πολλά μπορούν να συμβούν την επόμενη στιγμή. Περνούσα πολλά λεπτά της ώρας παρατηρώντας, μέχρι που ήρθε και η δική μου στιγμή. Ήρθε η ώρα της εξέτασης μου. Πονούσα. Προσπάθησα να κρατήσω υψηλό ηθικό, ψυχραιμία και να εξωτερικεύσω όση δύναμη είχα μέσα μου για να μην δείξω ότι δεν είμαι καλά. Αναρωτιόμουν, πόση ψυχική και συναισθηματική δύναμη πρέπει να έχεις για να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Να ευχηθείς πως, ότι μπορεί να συμβεί, ας συμβεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι από τις στιγμές που χρειάζεται να μείνεις δυνατός, όσο περισσότερο μπορείς! Είναι από τις στιγμές που, ότι έλεγες ως θεωρία, ήρθε η στιγμή που πρέπει να το κάνεις πράξη! Η κρίσιμη στιγμή για να συνειδητοποιήσεις και εσύ ο ίδιος τις αντοχές σου. Είμαστε άνθρωποι, ΝΑΙ! Αλλά εμείς επιλέγουμε πως θα αφήσουμε πίσω μας την κρίσιμη εκείνη στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την δύσκολη κατάσταση!

Είναι εύκολο να ζεις την ζωή σου, τόσο γρήγορα, ως μια σφαίρα που διανύει την απόσταση της σε μερικά δέκατα του δευτερολέπτου χωρις να σε ενδιαφέρουν πολλά.

Σταμάτησε, συνειδητοποίησε, αντιμετώπισε ή βελτίωσε. Προετοιμάσου!

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αντιμετωπίσεις την κρίσιμη στιγμή «σου»! Η ζωή, πολλές φορές, δεν έρχεται όπως την σχεδιάζεις.

Αρέσει σε %d bloggers: