Πολλοί άνθρωποι καλύπτουν θέσεις εργασίας πολύ υπεύθυνες. Δουλεύουν, εργάζονται με σκοπό να νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους. Πληρώνονται για να νοιάζονται. Με την καθημερινότητα όμως ως αντίπαλο σε αυτό, με την οικονομική πίεση να αυξάνεται περισσότερο και τις υποχρεώσεις να σφίγγουν όλο και περισσότερο τις οικογένειες, η αμοιβή αυτών των επαγγελμάτων φαίνεται λιγοστή και έτσι οι άνθρωποι αυτοί φτάνουν στο σημείο να μην νοιάζονται, της αδιαφορίας. Η αντίθεση που βλέπω εγώ όμως είναι ότι δεν πρέπει να συνδέεται το ένα με το άλλο. Έχουν έναν ρόλο στην κοινωνία ο οποίος είναι να νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους, όχι να πληρώνονται για αυτό. Πληρώνονται για να ζήσουν, όχι για να νοιάζονται. Δεν είναι αντίστοιχα συνδεδεμένη η έννοια για τον συνάνθρωπο μας, ανάλογα με το πόσα χρήματα πληρώνεσαι να νοιάζεσαι.

Έτσι λοιπόν, εάν αυτή την στιγμή δεν βγάζεις τα χρήματα που θα ήθελες, δεν πρέπει να σταματήσεις να νοιάζεσαι.

Είναι σαν τους μικρούς ήρωες. Ο ρόλος τους να νοιάζονται τους χρήζει μικρούς ήρωες της κοινωνίας μας. Σε αυτούς τους πολλούς μικρούς ήρωες βασίζονται τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Τα λεφτά, όσα είναι, έρχονται μετά.

Αρέσει σε %d bloggers: