Την προηγούμενη εβδομάδα ανάρτησα μια σκέψη μου με θέμα Realistic or Not.

Realistic or Not?

Κατά πόσο είναι ρεαλιστικό να νοιάζεται κάποιος για τον συνάνθρωπό του ασχέτως της οικονομικής αμοιβής που δέχεται για αυτό. Είχα αρκετές απαντήσεις απο φίλους αναγνώστες, που μου ζητούσαν διευκρινίσεις για την συγκεκριμένη σκέψη μου. Σκεφτείτε λοιπόν, έναν δάσκαλο στο δημοτικό που δουλειά του είναι να εκπαιδεύει, να διαμορφώνει χαρακτήρες, να αναπτύσει αξίες, να σταματήσει να νοιάζεται για αυτό που κάνει. θα σταματήσει να νοιάζεται για τα παιδιά! Σκεφτείτε επίσης, έναν ιατρό να σταματήσει να νοιάζεται για τους ασθενείς, σκεφτείτε έναν προστάμενο ενός τμήματος να σταματήσει να νοιάζεται για τους υφισταμένους του, την ομάδα που διοικεί.

Οι περισσότεροι σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, έχουν δεχθεί μειώσεις μισθών, επιδρομή φόρων. Ο καθένας όμως απο την δική του θέση, πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί με απώτερο σκοπό το καλό του συνανθρώπου του. Με αυτό τον τρόπο, θα μπορεί μια κοινωνία να συνεχίσει να αναπτύσεται ηθικά. Είναι ρεαλιστικό, ηρωικό ή απλά ουτοπικό;

A week ago I posted a thought I had about being Realistic or not. Can we honestly be realistic towards someone without thinking about what we will earn economically from them. I received many replies from my readers asking me to be more specific about this issue. The first thought that came to my mind was the example of a school teacher whose job is to educate children, to develop their characters, beliefs, morals. If they lose interest in what they do, they will no longer care about the children. The same is true for a doctor with his patient, a manager with his colleagues.

We are all living in a period of a great economic crisis. This has resulted to lower wages. However this mustn’t stop us from doing our job properly. Otherwise we will create a society with no morals and beliefs. Is it realistic, heroic or just Utopian?